Doei mooie bruine leren stoel

Vandaag is mijn nieuwe stoel afgeleverd. Het was al enige tijd geleden dat ik hem had uitgekozen. Leveringstermijn en vakantie hebben voor een flinke tussentijd gezorgd. Vandaag is het zover. Ik kreeg een mail dat hij tussen acht en tien uur afgeleverd zou worden. De bezorgers belden mij een kwartier voor aankomst. Om tien voor acht ging mijn telefoon. Ik had afgesproken dat ze ‘de oude’ mee zouden nemen. Daar staat hij nog. Mijn oude bruine leren stoel. Ik heb hem 10 jaar geleden gered van de pers op de milieustraat. Het is een beetje Olivier B Bommelstoel Hij stond op een aanhangwagen van een goedgeklede heer met grijs haar en een flinke snor. ‘Doet u deze stoel weg?’ vroeg ik. ‘Ja hij gaat eruit, we hebben er jaren plezier van gehad maar we hebben de boel vernieuwd en nou past hij niet meer. ‘Mag ik hem hebben?’ ‘Als ik u daar een plezier mee doe graag want ik vind het zonde om hem in de pers te stoppen. Maar ja, verkopen via Marktplaats is ook zo’n gedoe. Dan krijg je allemaal vreemd volk aan de deur. Nee, dat is niks gedaan.’ Samen hebben we de stoel achter in mijn auto gezet (toch handig als je een bus hebt). Thuis gekomen is hij in zijn hoekje terecht gekomen. Alleen de kleur van het zitkussen vond ik niks. Ik hou niet van blauw. Een stoffeerder heeft er oranje stof omheen gedaan. Een staaltje wat hij nog had liggen.

Al die jaren heeft hij trouw dienst gedaan. Af en toe een beetje leerolie en dan stond hij donkerbruin te glanzen. Ook voor mijn dochters en mijn poes was hij een veilig rustpunt. Alleen door de jaren heen werd hij toch steeds meer sleets. De rugleuning zakte in en de vulling kwam nieuwsgierig uit de onderkant kijken. De nagels van mijn kat hadden daar het leer opengescheurd. Ik ben nog met de stoel naar de stoffeerder gegaan.  Die keek fronsend naar de stoel en toen naar mij. ‘Ja mijnheer alles is te maken. Je moet je afvragen of je dit nog wilt.’ Hij klopte op de rug, zette de stoel op zijn kop en keek ongegeneerd in zijn binnenwerk. ‘ De rugsingels moeten vernieuwd en dan moet het leer eraf. De vraag is of je het er weer op krijgt en anders moet je leer gaan vernieuwen en hoe kom je aan de goede kleur’ Ik merkte dat de man vanuit zijn deskundigheid vooral op de bezwaren stuitte. ‘Ik zou er niet meer aan beginnen’

Ik heb de stoel weer mee naar huis genomen. Hij heeft me daarna nog anderhalf jaar trouw gediend. Ik kwam er steeds moeilijker uit en er moesten steeds meer kussentjes aan te pas komen om nog comfortabel te zitten. Inmiddels had ook mijn kleindochter de stoel ontdekt. Voor haar was hij ook direct een natuurlijk bondgenoot. Tot nu toe. Want nu komt er een nieuwe. Deze nieuwe stoel was in mijn fantasie al uitgegroeid tot een wanstaltig massief geval wat vast niet zou staan in het hoekje. Ik dacht nog even: ach het valt toch wel mee, hij kan best nog wel………….

Alleen de nieuw stoel is heel elegant. Hij is verstelbaar en voegt zich moeiteloos naar mijn lichaam. Hij neemt zelfverzekerd zijn plek in en de oude is mee met de bezorgers. Ik stuurde mijn dochters een berichtje met een foto van de oude en de nieuwe. Tijden veranderen schreef ik er bij. Mijn oudste dochter schreef terug: ‘Ja ik snap het wel en hij is mooi en zo…..maar het doet toch een beetje pijn……Doei mooie bruine leren stoel.’