Eindelijk verdwaald vervolg

Vandaag het ontwerp voor het affiche van de voorstelling, Eindelijk verdwaald , ontvangen. En daar staat ze dan, onze hoofdpersoon. Mét een koffertje in haar rechterhand. Een vrolijk petje op haar hoofd. Op dit petje een rood pommetje. Ze heeft een beetje een dopneusje, en sproetjes.  Rode haren. Dat verbaast me niets. (waarom eigenlijk niet ?)  Ze is onderweg. In haar linkerhand heeft ze een zaklantaarn die behoorlijk wat licht geeft.Ze kijkt over haar rechterschouder de kijker recht aan. Een glimlach om haar mond. Vol zelfvertrouwen. Ze draagt een lichtgroen jasje met een ruitjesmotief. Rode knielange rok. Ik zie nog net tussen de grassprieten dat ze in ieder geval één gestreepte grijze sok aanheeft. Misschien wel twee maar dat kan ik niet zien. En met dit affiche komt Janne, de hoofdpersoon, nu ook zichtbaar mijn leven inlopen. Zo wonderlijk dat ze een half jaar geleden nog niet bestond en nu kijkt ze me vanaf de tekening aan en is niet meer weg te denken. Dat geld natuurlijk voor heel veel. Ooit was ik er ook nog niet en ineens ben ik er. Ik dacht laatst nog dat ik het niet zo wonderlijk vind dat ik een keer dood ga. Ik vind het vooral onvoorstelbaar  dat ik er ineens was en er nu al weer bijna 64 jaar ben.  Dat geldt ook voor alle boeken, schilderijen, muziekstukken, films, maar ook mensen en gebouwen en ga maar door. Ooit was dat er allemaal nog niet en ooit is dat ontstaan. Net zoals Janne in ons nieuwe verhaal. Eindelijk verdwaald. Op een of andere manier voelt dit nieuwe verhaal, deze nieuwe voorstelling als het meest zinvolle wat ik teweeg kan brengen. Dat de samenwerking met Christiaan ook weer iets nieuws toevoegt. En wanneer  Sophie haar liedjes  erin verweeft voorzie ik een geboorte met tinteling en veel tranen. Nog even wachten en dan zal ik het affiche hier plaatsen en dan kunnen jullie allemaal kennis maken met Janne.