Dukelen

Ik ben de laatste tijd aan het dukelen.

DUKELEN?????

Jazeker.

Ik ben me aan het voorbereiden op een nieuw verhaal. Dit keer losjes gebaseerd op Alice in wonderland. Een en ander in combinatie met een prachtig getekende routekaart (met dank aan Christiaan van Tol).

Een soort ganzenbord.

De gedachte is dat kinderen d.m.v. het gooien met een dobbelsteen een aantal stappen kunnen zetten op dit bord én in het verhaal.

In dat verhaal van Lewis Carrol gaat Alice een konijn met horloge en haast achterna. En ze dukelt. Weliswaar traag. Meer toch gaat ze dukelen. En dat gaat het hele verhaal door. Ze komt van de ene situatie in de ander terecht. Ik ga hier niet alles verklappen (lees anders het boek maar). Door de kinderen met hun gedobbel een stevige vinger in de pap te geven breng ik mezelf in de problemen én in het improviseer plezier.

Wat ik in de voorbereiding een ontdekking vond is dat ik de neiging voelde om de chaos en de creativiteit in dit verhaal met structuur tegemoet te treden. Ik zat me daar te zweten in mijn tuinhuisje. Worstelend met de veelzijdigheid, diversiteit en onvoorspelbaarheid.

En ineens werd het me helder dat het dukelen van Alice mij uitnodigt om mee te dukelen. Laat maar komen, laat maar gebeuren.

Dus ga ik dukelen, ik hoop samen met mijn publiek. Mét een dobbelsteen.

In ieder geval op het ‘Kom ‘ns kieke’ theater festivalletje en in de Kinderboekenweek zelfs samen met een harmonie orkest. ( kijk maar even in mijn agenda op deze site)

Dat wordt me wat. Dukelen met z’n allen in het groot.

En nu ik zo zit te schrijven over dukelen komt zo maar de gedachte bij me op dat dukelen misschien wel voor meer mensen waardevol kan zijn.

Dus Dukelen jullie mee?