De afgelopen vier dagen weer gespeeld of verteld. Dit tijdens de kom ‘ns kieke theaterdagen in Arnhem

Spelen, vertellen. Die twee lopen bij mij in elkaar over. Vertellen is spelen of spelend vertellen.

Dit keer de voorstelling : Valt Alice in wonderland??

Net als in het boek vallen of dukelen we van het een in het ander. Al vertellend of spelend ontdek ik steeds meer de rol van het konijn. Je weet misschien wel, dat konijn met een vestje aan, een zakhorloge en een brief die ‘Te laat, te laat…..’roept.

Doordat Alice dit konijn, die ineens en onverwacht opduikt, achterna gaat, valt ( of dukelt ze) van het een in het ander.

Doordat de luisteraars via een dobbelsteen ook nog eens kunnen aanwijzen (met een aanwijsstok) hoe nu verder, is elke voorstelling nét weer iets anders. Wat zou er nu weer gebeuren?

Na 25 minuten is alleen het einde elke keer weer gelijk. Alice wordt wakker naast haar zus die een groot en dik en moeilijk boek zit te lezen. Als Alice vol enthousiasme haar avontuur gaat beschrijven verzucht haar zus. ‘Jij ook altijd met je fantasie verhalen. Ga maar liever even thee halen’ Wanneer Alice dat gaat doen en haar zuster zich weer wil verdiepen in haar boek ziet ze in haar ooghoek het konijn voorbijkomen. ‘Te laat, te laat, ik ben te laat’

Ik vraag dan aan mijn publiek: ‘Wie denkt dat de zus achter het konijn aan gaat’ De uitslag is wisselend. Vervolgens vraag ik: ‘Wie zou zelf achter het konijn aan gaan?’

Ik kan de vraag ook aan u, lezer van dit stuk stellen. ‘Zou u achter het konijn aangaan?’ en ‘Welke konijnen komen er af en toe bij u langs?’

Zou het kunnen dat in de huidige tijd mensen toch steeds vaker bang voor konijnen zijn ?